Głuchówek - była to wieś zasiedlona przez ludność wolną, rycerską, pochodzenia mazurskiego. Z czasem stała się ona siedzibą rodową dość zamożnego rodu Głuchowskich, których nazwisko upamiętniono nazwą wsi.

Artur Rogalski w "Radzyńskim Roczniku Humanistycznym" (nr 6, 2008 r.) podaje, iż Franciszkowi Radzikowskiemu, subdelegatowi grodzkiemu drohickiemu, w 1791 roku Mikołaj Radzikowski "Świeszek" ustąpił m.in. części Głuchówka, Górek i Skolimowa.

Ksiądz Zdzisław Oziębło, gdy w 1952 roku, został wikarym w parafii Mordy tak opisywał mieszkańców Głuchówka:

" Kiedy zacząłem chodzić po kolędzie w Głuchówku, ten który mnie oprowadzał mówił: Ksiądz się naszą wsią nie zbuduje. Brak zgody dawnej sprawił, że wieś nie została skomasowana i nadal każdy się męczy pracując na wielu wąskich i długich paskach ziemi. Sąsiedni Głuchów został przed laty skomasowany i ludzie się tam nie męczą tak jak my i żyją dostatnio. Teraz we wsi brak zgody. Wielu procesuje się ze sobą. To dużo kosztuje i klepiemy biedę. To była prawda. W niektórych domach nie dano na kolędę nic. Inni dali po 2 zł., większość po 5 zł. Cały Głuchówek liczący czterdzieści kilka rodzin, złożył tylko 160 zł. Metr żyta kosztował wtedy 150 złotych. Gorzej bo ludzie byli przygnębieni, obojętni, zamknięci w sobie. Nie było w nich widać nie tylko serdeczności, ale zwykłej życzliwości. Winy nie szukali u siebie, ale u innych.".

Źródła:
Lech Łukaszuk, Neple, Kuzawka, Starzynka. Wczoraj i dziś, Biała Podlaska 2014

Kamianki - dwuczłonowość nazwy jest cechą charakteryzującą Podlasie, podkreślającą skład narodowościowy wsi. Były to wioski chłopskie i szlachty zaściankowej, których masowo osiedlali książęta mazowieccy i Jagiellonów, by chronić ziemię zagrożoną najazdami Jaćwingów czy Tatarów.
Nazwa wsi zmieniała się na przestrzeni lat. Pojawiały się różnorodne określenia: Kamionka, Kamianki-Kickie, Kamionki. Miejscowa ludność bardzo chętnie wiąże nazwę wsi z dawnym dworem, który miał znajdować się na terenie Kamianek Lackich, na ulicy zwanej "dworszczyzną". Wiemy jednak o tym tylko z przekazów ustnych. Właścicielami mieli być niejacy Kamińscy. Nie znaleziono jednak żadnych dokumentów, które byłyby w stanie potwierdzić tą teorię.

W "Herbarzu Polskim" Adam Boniecki wspomina o rodzie Kamieńskich herbu Ślepowron. Wg niego ich siedzibą rodową były dobra znajdujące się na Podlasiu o nazwie Kamionka. Dzielone były one na: Kamiankę Lacką, Czabaje, Mypki, Wańki oraz Nicki.

W książce "Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic" możemy przeczytać, iż Kamianki położone były nad rzeką Kamianka (dziś nazywa się Kołodziejka). Początkowo była to jedna wieś (prawdopodobne Kamianka Lacka). W XV wieku wyodrębniły się z niej następne. Pierwsza informacja o Kamiance pochodzi z 1438 roku. Wtedy Jan zwany Samica zrezygnował z części swoich dóbr w Kamiance i Kaliskach na rzecz Piotra syna Borzyma. Syn Borzyma - Mikołaj, zwany Niczko w 1481 roku był wójtem w Duplewicach. Właśnie na jego cześć powstała wieś Kamianka Nicki (Niczki) Drugą część Kamianki posiadał Wawrzyniec (zwany Wańkiem) - od jego imienia powstały Kamianki Wańki. W 1476 r. w sądzie w Drohiczynie dokonano podziału podział części Kamianki pomiędzy Mikołajem (Niczkiem) i Wawrzyńcem zwanym Wańko. Kamieńscy z parafii Przesmyki podobno należeli do najczęstszych bywalców wspomnianego sądu.

Rzewuski Stare- w XV wieku pojawia się nazwa Rzewuski Żale, później zmieniono ją na Rzewuski Stare.
Rzewuski miały typowy wygląd wsi szlacheckiej. Była to miejscowość "o znacznym skupieniu domów i o kilku w różnych kierunkach prowadzonych ulicach. W obu wsiach główne ulice prowadziły przez środek wsi z zachodu na wschód". Podobnie, jak w przypadku większości okolicznych wsi nazwa pochodzi prawdopodobnie od jej założycieli - rodu Rzewuskich, który był również w posiadaniu miejscowości Rzewuski Zawady.

Zawady - dzisiejsze Zawady są tylko częścią pełnej nazwy tej miejscowości. W wielu dokumentach spotykamy się z nazwą Rzewuski Zawady. Spotyka się opinię, iż mieszkańcy tej miejscowości mieli szczególnie "zawadiacki" charakter, bądź byli skłonni do zwady (kłótni).

Strona Atlas wsi Polskich podaje, iż "Po Stanisławie był syn Wawrzyniec i wnukowie Franciszek - Kazimierz i Stanisław. Nie ma wzmianki o Annie, ale sądząc po latach mogła być siostrą Wawrzyńca. Stanisław syn Wawrzyńca dziedziczył dobra Krubsko, Żale, Rzewuski Stare i Zawady ( Rzewuski i Zawady - parafii Przesmycka ).Ożenił się z Czerniejowską, a po niej miał dzieci: Annę Iłżecką, Katarzyne Gumowską, Stanisława - Jana, Franciszka - Ludwika, Michała - Floriana, z których Stanisław - Jan, stolnik drohicki 1681, podczaszy lwowski, pozostawił Stanisława i Antoniego.

Drugi z braci Franciszek - Ludwik ożenił się z Teofila Pogorzelską. Michał - Florjan otrzymał po ojcu w roku 1661 dobra Krubsko, Rzewuski Stare i Zawady. Z tej rodziny Kazimierz dziedziczył w roku 1837 na Przesmykach.".

Cierpigórz - A. Jabłonowski w pracy "Polska XVI wieku..." wymienia nazwę Cierpigrosz, co może oznaczać, iż w miejscowości tej mieszkali ludzie nie zaliczani do grona szczególnie bogatych... Pojawia się też jednak nazwa Cierpigórze, którą niejednokrotnie kojarzy się z wspomnianymi najazdami plemion jaćwieskich.

Zalesie - nazwa dość popularna na terenie całej Polski. Zazwyczaj jej pochodzenie jest takie samo. Miejscowość znajdująca się nieopodal lasu, bądź nimi otoczona.

Łysów - wieś Łysów pojawiła się w przekazach źródłowych już w XVI wieku. Jej pierwotna nazwa brzmiała Lisowo, Lyssowice bądź Łysowicze. Jeszcze w latach 1690-1712 istnieje forma Lisowice i Lisowo w księgach metrykalnych kościoła parafialnego w Niemojkach. Dopiero około połowy XVIII wieku zmienia się ona na Łysowo, a następnie na Łysów. Powstanie wsi związane jest z intensywnym rozwojem osadnictwa na Podlasiu, którego szczególne nasilenie nastąpiło w związku z nadaniami Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda oraz królów Kazimierza Jagiellończyka i Aleksandra I.

Stawy w Łysowie
Stawy są nieodłącznym elementem krajobrazu Łysowa.

Dąbrowa - dawna nazwa wsi to Duplewice (Duplewicze), Dąbrowa oficjalnie od 1945 roku, chociaż już kilka lat wcześniej spotykamy w dokumentach nazwę Dąbrowa. Pochodzenie dawne nazwy wywodzi się od praindoeuropejskego "du" (podwójny). Miejscowość bowiem składa się z dwóch dzielnic, określanych przez mieszkańców jako "mała" i "duża" wieś oraz dawnego folwarku noszącego nazwę Natolin.
Są dwie wersje genezy obecnej nazwy wsi. Jedna z nich mówi, iż pochodzi od nazwiska miejscowego nauczyciela.
Druga natomiast, wspomina o związkach tej miejscowości z niedalekim Korczewem. Obok wsi znajdowały się bowiem lasy dworskie należące do właścicieli majątku korczewskiego. Według opowieści były to lasy dębowe. I stąd zaczerpnięto inspirację do nowej nazwy wsi.

Wólka Łysowska - w przypadku tej miejscowości można z dużym prawdopodobieństwem określić jej pierwotny charakter. Pierwszy człon nazwy kojarzy się z procesem lokacji na ziemiach polskich. Nazwa Wólka w większości przypadków pochodzi od okresu wolnizny tj. czasu, gdy sprowadzony na dane ziemie osadnik był zwolniony z większości świadczeń na rzecz dworu, który był właścicielem ziemi. Nazwa może też pochodzić z faktu, iż miejscowość została nadana z czyjejś woli (tj.polecenia). Tym bardziej, że wieś ta miała ścisłe związki z Łysowem i znajdującym się tam dworem. Była najprawdopodobniej wsią stanowiącą własność dworu i pracującą na jego utrzymanie.

Kukawki - wieś gniazdowa rodu Kukawskich. Spotyka się również opowieści o spotkaniu księcia Radziwiłła z miejscowym Żydem, któremu to książę nakazał na pobliskim drzewie udawać kukułkę.

Kaliski - wieś gniazdowa rodu Kalickich. Prawdopodobnie istniały już w 1438 r., gdy wspomniany, gdy jako właściciel tej wsi został wspomniany Szczepan. Z Kalisk wywodzili się na pewno Marcin i Jakub, których w 1466 rok pozwali dziedzice Zalesia w parafii Przesmyki o dziedzictwo w Kaliskach. Marcin i Jakub twierdzili uparcie, że posiadali je już za czasów księcia Witolda. W 1470 r. Paweł z Kalisk świadczył natomiast w sprawie kościoła w Przesmykach.




Bibliografia:

www.zsokolowa.com
A. Boniecki, Herbarz Polski, Warszawa 1906,
Sokołów Podlaski. Dzieje miasta i okolic, pod red. G. Ryżewskiego, Sokołów Podlaski 2006
Ks. S.Byczyński, Zarys Historii parafii Mordy, Siedlce 1998,
A. Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, T.VI, cz.2, Podlasie, Warszawa 1908,
T. Krawczak, W szlacheckim zaścianku, Siedlce 1993,
Zespół dworski w Łysowie. Dokumentacja naukowo-historyczna opracowana na zlecenie BDZ w Siedlcach, oprac. E. Mińska, Lublin 1975,